Fragment uit het boek

Onderstaand fragment is uit de inleiding van “Een Dubbele Overwinning”:

In 2017 beleefde het Transportbataljon haar 25-jarig jubileum. De vereniging organiseerde diverse evenementen om dat te vieren en te herdenken, met als grote afsluiter een enorme reünie.
Het bestuur – ik incluis – stortte zich met volle overtuiging op de voorbereidingen ervan. Al gauw had ik een dagtaak aan het Jubileumjaar, en het sloopte me. Ik was volledig afgekeurd maar vergat dat feit dagelijks, want “er was nog zoveel te doen”. Bovendien begon langzaamaan het besef mijn hoofd binnen te sluipen dat het niet alleen de werkzaamheden waren die me nekten, maar ook de constante confrontatie met herinneringen aan de oorlog van 25 jaar geleden. Een kameraad van mij met wie ik samen in Bosnië had gezeten – en die naar aanleiding van zijn missie zelf een historie met psychologische klachten heeft – herkende alle signalen en zei tegen mij: “Wordt het niet eens tijd dat jij een psycholoog opzoekt?” Maar stronteigenwijs als ik was wees ik op mijn stuiterende been en zei: “Nee joh, het is lichamelijk, dat zie je toch?”
Niet zeuren, maar doorgaan.

Maar ik besefte wel dat er iets moest gebeuren. Want de pijn en de spasmen werden steeds erger, en ondertussen was ik me wel degelijk bewust geworden dat ik niet of nauwelijks sliep – al 25 jaar lang. Maar ik weet dat aan de pijn en de spasmen – want probeer maar eens te slapen als je been in bed ligt te stuiteren.

Ik liet me voor de zóveelste keer naar een specialist doorverwijzen – in dit geval de militaire revalidatiearts in Doorn, op advies van mijn maatschappelijk werker van het Veteranenloket.
Ook deze arts kon echter, net als al haar voorgangers, niets voor me betekenen. Maar anders dan alle doktoren die ik eerder had gezien had ze wel een goede suggestie voor me.
Ze verwees me door naar de Altrecht-kliniek Psychosomatiek Eikenboom in Zeist, een TopGGZ-instelling. Hoewel ik toen nog steeds niet het idee had dat er iets anders aan de hand was dan een medische aandoening, ging ik in mijn wanhoop akkoord.

Op weg naar huis sloeg de twijfel toe. Een GGZ-kliniek? Ik ben toch niet gek? Maar de arts had gezegd dat ze daar gespecialiseerd waren in mensen zoals ik. Ik had een folder meegekregen, en toen ik me had ingelezen op de kliniek, hun doelgroep en hun behandelmethoden, begon ik te vermoeden dat er misschien toch wel meer aan de hand zou kunnen zijn dan alleen die verrekte pijn en spasmen in mijn kuit.

Het intakegesprek in juni 2017 bevestigde dat vermoeden volledig. Ik heb op die dag verschillende gesprekken gevoerd, maar toen het hoofd van de afdeling aanschoof nam hij het gesprek over, en hij wist binnen vijf minuten dwars door al mijn muren heen te breken.
“Het valt me op dat telkens als wij een onderwerp aansnijden dat jou emotioneel raakt, je been harder gaat trillen” zei hij.
“Zie je wel, dat dacht ik ook al!” beaamde Léanne, en ik begon langzaam in te zien dat ze wel eens gelijk konden hebben.
“Jij bent een vechter” zei hij.
Ja, hallo, ik ben militair in hart en nieren! Niet zeuren, maar doorgaan!
“Precies” zei hij. “Jij hebt nooit geleerd dat het oké is om af en toe te stoppen met vechten.” En toen brak ik volledig.

Nieuwsgierig geworden? Bestel ‘m dan snel!

Share

You may also like...